Psychedelic Porn Crumpets

Performers

• 

  Psychedelic Porn Crumpets

  Perth, Western Australia 🌞 On tour forever 🚐
• 

  Temples

  https://www.templestheband.com/

  Temples’ name has become synonymous with a band with an adventurous spirit; constantly exploring new ideas. The British band formed in Kettering, England consists of James Bagshaw (vocals/guitar), Thomas Walmsley (bass), Adam Smith (keyboards/guitar), and Rens Ottink (drums). On their fifth album, BLISS, they shake up the perception of theKettering-formed four-piece with a record that ventures into electronic territory while staying true to their core DNA. Euphoric and melancholic melodies of late ‘90s dance music blend with psych-tinged riffs and loops to create something fresh.

  Sonically, BLISS reinterprets dance music in Temples’ style. Lead single Jet Stream Heart captures the thrill of being drawn into music, while Vendetta merges scuzzy riffs with lasering synths and dance melodies. Blue Flame, drawn from a chorus Smith had in his pocket for some years, explores disconnection with a slower, icier sound. Revelations nods toGregorian chants, blending spiritual and matter-of-fact elements. Megalith tackles frustrations, surrender, and the fear of being stuck amidst a moving world.

• 

  Molchat Doma

  Post-punk / new-wave trio originally from Belarus now residing in LA

  Sacred Bones

  Secretly Publishing

  UTA

• 

  Arlo Parks

  Singer, songwriter and poet from South-West London, writing tender and confessional songs inspired by an eclectic mix of artists from Radiohead to Portishead, and Sufjan Stevens to Solange.

• 

  Uncle Acid & The Deadbeats

  Welcome to Miami Beach...

• 

  Angine de Poitrine

  https://youtu.be/2lUC8Gimxz8

• 

  Cabaret Voltaire

  Cabaret Voltaire were an experimental music band which formed in Sheffield, England in 1973. They originally consisted of Stephen Mallinder (vocals, bass), Richard Kirk (guitar, keyboards, sound manipulation) and Chris Watson (sound manipulation, tapes). Watson left the group in 1981 and the band continued as a duo until their disbandment in 1994.

  Hailing from Sheffield, England, Stephen Mallinder & Richard H. Kirk were the backbone of Cabaret Voltaire, and creators of many of the techniques that fueled the industrial and electronic genres for years. From the droning noise-punk of Nag Nag Nag to the sublime electronic pop of Easy Life, with industrial funk hits like Sensoria in between, the Cabs' career spanned 3 decades.

  Many recent/current electronic artists owe a great deal of debt to Cabaret Voltaire's experimental beginnings, in particular Richard H Kirk's paranoid otherworldly samples, fused with gritty dark looped percussion. Kirk also had several solo outings, with his Sweet Exorcist incarnation opening the doors for Warp Records, in their "bleep" days that were the harbinger for the sonic experimentation of Aphex Twin, Autechre, The Black Dog and more.

  The late 80s and early 90s saw Cabaret Voltaire take an increasingly pop-oriented bent in their music, but many tracks like Easy Life and later, Colours fused hooks with all the excitment of the burgeoning rave scene in the UK.

  As well as working on his own aural experiments, original band member Chris Watson now works as a well-respected sound recordist, developing some innovative techniques for Natural History radio and TV, most recently (2006) for the BBC's Galapagos series.

• 

  Peter Hook & The Light
• 

  Die Spitz

  Die Spitz' debut album 'Something to Consume' is out September 12th via Third Man Records.

  Pre-order + pre-save album: https://ffm.to/somethingtoconsume

  Stream new single "Throw Yourself to the Sword" now: https://ffm.to/throwyourselftothesword

• 

  Smerz

  www.smerz.no

• 

  The Automatic

  Automatic is the trio of Izzy Glaudini (synths, lead vocals), Lola Dompé (drums, vocals) and Halle Saxon (bass, vocals).

  Automatic’s second album Excess rides the imaginary edge where the ‘70s underground met the corporate culture of the ‘80s – or, as the band puts it, “That fleeting moment when what was once cool quickly turned and became mainstream, all for the sake of consumerism.” Using this point in time as a lens through which to view the present moment, Excess takes aim at corporate culture and extravagance.

  The overarching themes of alienation and escapism emerged as Automatic put Excess together, taking writing retreats to flesh out the new songs before decamping to the studio for sprint recording sessions with producer Joo Joo Ashworth (Sasami, FROTH).

  On “New Beginning” – inspired by the Swedish sci-fi film Aniara – they reject the false hope of leaving behind a scorched planet and searching for “a better place,” at a moment when the ultra-rich are eyeing manned space travel: “In the service of desire / We will travel far away.” The song and accompanying video imagine the “nihilism and loneliness” of attempting to escape the planet once unchecked consumerism has reached its logical outcome.

• 

  Rehash

  Ergens in de vorige eeuw schreef een zanger/journalist dat zijn geboortedorp zowat het Sheffield van Limburg was. Niet dat er in Pelt sprake was van een steenkool- en staalindustrie die door toedoen van iron lady Margaret Thatcher helemaal teloorging. Nee, ze moesten het in dat godvergeten gat in Noord-Limburg doen met een zinkfabriekje en Karel ‘dioxinecrisis’ Pinxten. Meuris bedoelde eigenlijk gewoon dat de ‘mistroostigheid’ van de (crisis)jaren ’80 een ideale voedingsbodem was voor de muzikale omvorming van de lokale jeugd tot zwartjassen, garagerockers, punkers, metalheads. In sommige wijken was het zaak om het juiste muziekgenre te kiezen of anders ‘klop te krijgen’.
  Er waren wel wat kroegen in de Kerkstraat waar het alternatievere vinyl al eens gedraaid mocht worden, maar om tot in het diepste van je poriën geraakt te worden door echte live muziek moest je bijvoorbeeld naar de Effenaar in Eindhoven, de AB in Brussel of Hof ter Loo in Antwerpen. In die tijd waren zulke verplaatsingen nog serieuze ondernemingen, tenzij iemand in je vriendenkring zich al een Opel Kadet of Fiat Panda kon veroorloven.
  Een aantal jongeren vond dat er in de gemeentezaal van Pelt, naast het geluid van de trombones en klarinetten van de lokale fanfare, ook wel eens een vette gitaar mocht doorklinken. Vanaf midden jaren ’80 werden een aantal pogingen ondernomen. Dat leidde in 1987 zelfs tot een heus festivalletje (DOL festival) met o.a. bands als Cassandra Complex, Bedtime for Bonzo, Coyote and the lost Dakota’s, Raw Power en Poison Girls. Een succes. Echter, er volgden wat klachten. De sterkedrank rayon van de lokale supermarkt was fel geminderd, zonder afrekenen aan de kassa. De toenmalige burgemeester vroeg zich af waar de appels in zijn boomgaard naartoe waren. En meneer pastoor was nog niet echt mee met het concept wildkamperen. Kortom : voor de goegemeente was het net iets té dol.
  Dus mocht er een paar jaren niks meer georganiseerd worden. Maar de honger bleef wel. Een goed plan drong zich dus op. EN een vette naam. Creativiteit ontstond toen nog aan café-togen en de daar ontstane hersenspinsels werden niet bewaard in de cloud, maar op de achterzijde van bierkaartjes. Die waar de naam PELTER SKELTER op stond, werd gelukkig niet per ongeluk gedelete in de wasmachine.
  Met de hulp van de jeugddienst en de eerder genoemde zanger/journalist werden de zonden vergeven en in februari 1990 zat de gemeentezaal vol voor het concert van de lokale Milkmen en de Amsterdammers van Tröckener Kecks. En dan ging het snel. In de jaren die volgden liep de gemeentezaal regelmatig halfvol tot vol voor o.a. Claw Boys Claw, UK Subs, the Scene, Fuzztones, Channel Zero, L7, Noordkaap, Belgian Asociality, Nemo, Gorky, Jason Rawhead, Les Thugs, the Romans, Arbeid Adelt, Paranoiacs enz.
  Praktisch was de gemeentezaal zeker niet. Meerdere bezoekers zijn onzacht beneden geraakt nadat ze enkele traptredes hadden gemist. Zelfs een 24 sporen mengtafel heeft ooit datzelfde lot ondergaan. De combinatie van bier en trappen… Maar supergezellig was de zaal zeker wel. En intussen ook redelijk bekend in het alternatieve muziekcircuit. Dus toen het gemeentebestuur besloot om de zaal te slopen en er geen enkele zaal in de buurt bleek te kunnen tippen aan het origineel, werd de stekker uit Pelter Skelter getrokken.
  Tot nu dus. Inmiddels heeft Pelt met de Zinne terug een mooie concertlokatie. Net na de doortocht van het covid virus waren daar Wegsfeer en Willy’s History of New Wave te gast. Het publiek bestond voor een groot deel uit oud Pelter Skelterianen, zowel bezoekers als medewerkers. Er werd, alweer tussen pot en pint, aan een toog, zoals het hoort, door inmiddels wat oudere jongeren die hun pensioen al bijna kunnen ruiken, geopperd of PELTER SKELTER 2.0 misschien een optie zou kunnen zijn.
  Inmiddels is er een clubje van een 25-tal muziekliefhebbers samengekomen, zowel oudgedienden als enkele verse en gelukkig wat jongere krachten. De eerste ideeën zijn op een Excel spreadsheet geplaatst. De leden kunnen vanop Google Drive vanalles toevoegen. Via Whatsapp groepen werd al geopperd dat er een website, een Facebookpagina en een Instagramaccount nodig zijn en dat is inmiddels ook al allemaal afgevinkt. Het organiseren op zich loopt dus iets anders dan in de vorige eeuw, maar de goesting om van PELTER SKELTER terug iets moois te maken, is nog altijd krek hetzelfde gebleven.
• 

  Sweeping Promises
• 

  Gibby Haynes
• 

  Earth Tongue
• 

  Primitive Ring